fbpx

Kevin Nagtzaam

Het sneeuwt. Zo, hebben we dat maar meteen verraden. Toen Nu.nl besloot mij pushberichten te sturen over de mogelijke sneeuwval die op komst is, ben ik het eens in de gaten gaan houden. Nou mensen, het sneeuwt. Iets met hoge en lage drukgebieden en een vortex. Zelfs Jan de Hoop (Ha!) raakte er vanochtend niet over uitgepraat. De NS nam allerlei maatregelen, strooiwagens overal, matrixborden aan. Ik zat vanmiddag in een mager zonnetje met een bakje koffie. Het was er nog niet.

Ken je nog dat gevoel wat je had toen je vroeger als kind nieuw speelgoed kreeg? Ik kan me nog goed herinneren dat ik dan de verpakking open scheurde en zo snel mogelijk wilde ontdekken en weten hoe het werkte. Nu is dat bij een Actionman nog niet zo ingewikkeld. Maar bij mijn legoduikbootmetvissenenkoraalsituatie lag dat wel anders. Het moest helemaal in elkaar gezet worden en dan… dan moest er nog een verhaal komen. Een plot. Het was er nog niet.

Vroeger was in bang in het donker. Ja, nou, niet bang. Maar als ik in mijn bed lag, en ik hoorde iets, konden mijn ouders komen opdraven om samen onder mijn bed te kijken. Want er zaten wel eens draken. Super gek nu ik daar aan terug denk. A) dat past nooit en B) hoe komen ze binnen?
Maar als mijn pa of ma dan was geweest, elke keer hetzelfde ritueel. Pats, licht aan. Onder het bed kijken. Als het veilig was, bleef ik in bed liggen, maar keek ik ook. En toen was het weer goed. Opgelost. Het was er nog niet.

Je weet vast wat ik bedoel als ik je vertel dat ik ’s nachts weleens wakker word en dan denk dat ik val. Heel kort maar, maar ik schrik me dan het leplazurus. Ik weet heus wel dat ik niet zomaar kan vallen. Maar het gebeurd, ik schrik dan wakker, ik herinner me dan dat ik het waarschijnlijk gedroomd heb, draai me om, en ben weer vertrokken. Opgelost. Het was er nog niet.

Een vriend van mij – en nee, dit is geen metafoor – vertelde mij laatst over een angst die hij heeft. De angst voor hoge bussen. Omdat ik twijfelde of het een grap of serieus was, hield ik me sterk en vroeg ik door. ‘Ik denk dan aan een bus van 30 meter hoog die heel erg smal is en waar ik dan in zit. De chauffeur neemt dan een scherpe bocht, en ik zie dat die bus dan gaat omvallen. Ik roep dan dat we gaan vallen maar de chauffeur luistert niet. En dan vallen we. We vallen in een andere hoge smalle bus en dan begint het weer opnieuw’. Het maakt hem angstig, maar het was er nog niet.

Kijk, je kunt niet vooruit janken. Tijdens coaching en training spreek ik veel mensen die ergens angstig voor zijn. Soms is een angst in verregaande vorm een fobie. Angst is niets meer en minder dan een heel bruikbaar principe wat ons genoeg adrenaline geeft om in actie te komen tegen gevaar. Een fobie is nergens goed voor. En de angst voor de angst is zinloos. Luister, ik wil niet zeggen dat je nergens bang voor hoeft te zijn. Knock yourself out. Maar je kunt het ook niet doen. Het is er namelijk allemaal nog niet. Alles waar jij bang voor bent is wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. En dit scenario in jouw hoofd, zorgt ervoor dat je daadwerkelijk een fysieke angst kunt voelen en ervaren. Steeds weer opnieuw, elke keer weer, spreek ik mensen met een fobie. Ze maken een filmpje van hoe slecht het wel niet met ze zal aflopen. Ze spelen het steeds weer opnieuw af in hun hoofd. En vinden het dan raar dat het brein die opdracht volgt, en ze een vermeende fobie ‘hebben’. Mag ik je een oneliner geven, eentje die lekker bekt? Komt ‘ie:

‘JE KUNT NIET VOORUIT JANKEN’. Zo. Dat is eruit. Alles wat in jouw hoofd zit is er ooit ingekomen. Alles wat er ingekomen is kan er ook weer uit. Nu(.nl ha!) is alles wat je ooit zult hebben. En in het nu, bestaat er geen angst. Als angst onzekerheid is voor hoe slecht het met je afloopt, kan angst ook de zekerheid zijn dat het in het nu onplezierig is.

Onze practitioners staan aan de vooravond van het laatste blok van hun NLP opleiding. Het thema? Face your fears. En ja, er is ook wijn, en bier.

Toen hij op bezoek ging bij familie, moest hij de 11e etage van een flatgebouw op. Hij vertelde dat hij meteen moest denken aan die smalle hoge bussen. Ik vertelde hem dat ik moest denken aan een astronaut die nog veel hoger was, in een raket, onzeker of hij zal landen, onzeker of hij veilig terugkwam, met het risico dat hij onderweg in zijn gezicht plast. Hij lachte, vertelde dat het nergens op sloeg, en dat hij niet eens een OV kaart heeft. Het is er nog niet.

Ik heb nieuwe kussen gekocht. Traagschuim. Perfect! Ik slaap s’nachts door en heb niet meer gedroomd over uit bed vallen. Gênant om op te biechten, maar ik ben vorige week wel echt uit bed gevallen. Ik heb dry januari niet helemaal gehaald zullen we maar zeggen. Het is er nog niet.

Gisterenavond keek ik eens onder mijn bed, omdat ik met deze blog bezig was. Ik zal je besparen wat ik allemaal tegenkwam, maar geen draken. Het is grappig, dat ik al jaren niets meer heb vernomen van die draken. Wel van APK keuringen, ziektekostenverzekeringen, en de belasting. Gingen die maar eens onder m’n bed liggen denk ik dan. Het is er nog niet.

1700 kilometer file. Dat is best wel lang. Ik vraag me af of dat komt door de sneeuwval of de angst voor files en ongelukken doordat het zou kunnen gaan sneeuwen? Hoe deden ze dat toen Helga van Leur nog niet bestond? Deal with it. Van ‘wat als’ is nog nooit iemand beter geworden. Het is er nog niet. Als het er is, deal er mee. En voor de rest: Vier het leven. Leef als een kind, en verzin jouw eigen verhalen. Over 100 jaar ben je dood. Met of zonder sneeuw. Je kunt niet vooruit janken. Het is er nog niet.

Kevin Nagtzaam

X