fbpx

Kerst is een feest. Een feest van licht, liefde en samenzijn. Waarbij we eten in overvloed en waar de wijn rijkelijk vloeit. Kerst is een marketingmachine, waarbij sommigen mensen elkaar overtreffen door de prijs van een cadeau. Kerst is ook traditie, waarbij geschreven en ongeschreven regels gelden. Kerst is ook hét moment voor supermarkten, met luxe producten om elkaar en jezelf goed te verwennen met lekker eten. Sommige supermarkten pakken extra uit. De Lidl bijvoorbeeld met hun Delicieux assortiment. Voor ieder wat wils, betaalbare luxe. Nagerechten, voorgerechten en hapjes voor bij de Top 2000 bijvoorbeeld.

Al jaren regeert Queen de top 2000. Hoe kan dat ook anders. Bohémien Rhapsody is natuurlijk ook een meesterwerk.

‘Is this the real life? Is this just fantasy? Caught in a landslide, no escape from reality Open your eyes, look up to the skies and see. I’m just a poor boy, I need no sympathy. Because I’m easy come, easy go, little high, little low. Any way the wind blows doesn’t really matter to me, to me’.

Op 108 in de top 2000 een ander nummer van Queen: ‘The show must go on’. Het is mijn persoonlijke favoriet van de band. Het nummer werd uitgebracht op 14 oktober 1991, ik was toen nog net geen drie. Het nummer gaat over het belang van het publiek behouden, terwijl je eigenlijk de kracht ontbreekt om er iets voor te doen. Dit komt waarschijnlijk neer op de zanger van Queen, Freddie Mercury. Sinds eind jaren ’80 had hij een slechte gezondheid, door de gevolgen van aids. The Show Must Go On wordt gezien als een van de meest emotionele en krachtige nummers van Queen.

Empty spaces, what are we living for? Abandoned places, I guess we know the score. On and on, does anybody know what we are looking for? Another hero, another mindless crime. Behind the curtain, in the pantomime. Hold the line, does anybody want to take it anymore?

En dan zo met kerst, denk ik toch even na over het afgelopen jaar. Heeft het me gebracht wat ik verwachtte? Kan of moet ik dingen anders doen in 2019? Wie mis ik intens? Waar verlang ik naar? Hoe zat ik in mijn vel? Gewoon van die vragen die op poppen na het drinken van een glas wijn mét kerstkransje. In mijn hoofd poppen dan soms krachtige gedachten op: ‘Vanaf 2 januari ga je drie keer per week sporten Kevin’. Hilarisch. Ik heb er nog een: ‘In 2019 ben je financieel onafhankelijk. Om te gillen toch? Of deze: ‘Omdat je het zo druk hebt ga jij een schema maken om jouw vrienden te zien’. Echt, waar komt het vandaan.

Kijk, eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat het niemand iets uitmaakt wat je wel of niet doet. Onze gedachten over de gedachten van de ander maken veelal dat we met listige kunstgrepen laten zien waarvan wij willen dat de ander dat ziet. Ja, laat die maar eens op je inwerken. Maar extern en intern zijn niet voor niets aparte woorden. Extern is wat jij laat zien (en dan heb ik het nog niet eens over dat wat jij denkt dat jij laat zien, compleet anders kan worden gezien door de ander) en intern is wat je ervaart, voelt en beleeft. Dáár ligt de winst. Ik blijf roepen dat je gevoel een waarderingssysteem is voor jouw acties. Blij of niet blij.

The show must go on. The show must go on. Yeah. Inside my heart is breaking. My make-up may be flaking. But my smile still stays on.

In mijn hoofd, nadat de belachelijke voornemens zijn gesust, is er plaats voor een echt gesprek met mezelf. Ik wil helemaal niet drie keer per week sporten. Wel wil ik me zelfverzekerd voelen over mijn uiterlijk. Ik wil helemaal niet financieel onafhankelijk zijn. Ik wil zekerheid dat ik niet in de problemen hoef te komen. Ik wil helemaal geen schema voor mijn vrienden. Ik wil liefde geven en ontvangen van de lieve mensen om mij heen. Heel ander gesprek, hele andere richting en dus hele andere acties nodig. Zonder opsmuk, zonder theaterlichten, zonder publiek. Gewoon drie verlangens die ik heb. Andere verlangens dan ik eerst veronderstelde. Een van mijn favoriete uitspraken van William Shakespeare is: ‘The world is a stage and all the men and woman are merely players’. Mag ik je iets vragen? Geef jezelf vanaf nu de hoofdrol. Wacht niet tot morgen, of 2019, maar nu, dat is immers alles wat er ooit zal zijn. Improviseer, lach, leef.

Zes weken na het uitbrengen van The Show Must Go On, overleed Freddy. De single was daarmee de laatst uitgebrachte tijdens zijn leven.

Whatever happens, I’ll leave it all to chance. Another heartache, another failed romance. On and on, does anybody know what we are living for? I guess I’m learning (I’m learning), I must be warmer now. I’ll soon be turning (turning, turning, turning), ‘round the corner now. Outside the dawn is breaking. But inside in the dark I’m aching to be free.

Bohemian Rhapsody sluit af met een wijs advies. Niets maakt écht uit. Dat is natuurlijk niet zo, maar het een heerlijk toneelstuk om te geloven. Het kalmeert, het geeft rust. Als niets wat je doet écht uitmaakt, kun je dus alles doen, zonder consequenties. En dat, mensen, is volgens mij het leven. Blij of niet blij, verlangens, dromen, richting en acties. Jij bent aan zet.

Nothing really matters, anyone can see. Nothing really matters. Nothing really matters to me. Any way the wind blows.

Voor deze kerst, en alle kerstdagen die er nog komen, alle lentes, zomers en alles ertussenin en omheen. Jij bent aan zet. Jij hebt de hoofdrol. Jij bent de king of queen van jouw stuk: Jouw leven. Ik pleit voor een heel jaar Delicieux, wijn, lieve kaartjes, verassingen en liefde. Vier het het leven, doe het goed, en geef jezelf af en toe een staande ovatie. Je verdient het.

Kevin Nagtzaam

X