fbpx
“Zelf doen!” Dat waren zo’n beetje de belangrijkste woorden die ik sprak als tweejarige. Ik wilde alles zelf doen. Zelf eten, zelf aankleden en zelf weten hoe laat ik naar bed moest. Hulp had ik niet nodig. Ik was een zelfstandige vrouw. In wording.Twee jaar later vertrok ik in mijn zelfgekozen jurk naar de kleuterschool. De jurk kwam uit de verkleedkist van de gekke tante van mijn achterbuurmeisje. Het was een prachtige jurk. Vond ik. Zwart met gekleurde bloemen en verschillende ruches. Ik voelde me een wereldster. In wording.
Een paar maanden geleden kwam ik iemand tegen met wie ik ooit een training heb gevolgd. Ik had haar inmiddels al járen niet meer gezien. Ja, we zijn bevriend op Facebook en liken elkaars berichten, maar daar houdt het contact dan ook mee op. Ze was een ambitieuze vrouw. In potentie.De training ging over persoonlijk leiderschap en hoe je je dromen omzet in resultaten. Ik weet nog dat zij toen vol met plannen zat en hele mooie ideeën had. Hoe het er nu voor stond? Het was er nog niet van gekomen. Ze was het nog wel van plan. De droom was er nog steeds. De mogelijkheden ook. In potentie.
Wat haar tegenhoudt om haar dromen te realiseren? Ik weet het niet, we stonden in de Appie tussen de soep en de aardappelen. Een gokje van mijn kant: angst om te falen, gebrek aan focus, te weinig support en er na de training alleen voor staan.Dat we elkaar na de training uit het oog zijn verloren is nog wel het minst erge van dit verhaal. Maar vaak gaat de kennis die je hebt opgedaan tijdens de training verloren met de contacten.Waarom ligt die cursusmap ergens in de kast stof te happen. Je ging die opleiding toch doen met een doel, een droom, een verlangen. Wat wilde je bereiken? Waarom DOE je er dan niks meer mee?
Kennis is waardeloos, tenzij je het toepast. Luister, ik ben ook geen heilige en ik weet ook veel meer dan dat ik doe. Ik weet bijvoorbeeld heel goed dat het beter is om een appel te eten i.p.v. een Tony’s Chocolonely karamel zeezout. Soms ‘vergeet’ ik dat even en dat is ook niet erg. Maar als ik iedere avond op de bank lig met een ‘sugar high’, dan helpt het mij echt onwijs als mijn vriend vraagt waar ik in hemelsnaam mee bezig ben. En mij vervolgens herinnert aan mijn doel om gezond te eten.
Weet wat je wil. Doe dat vervolgens. Vraag hulp. “We zouden weer eens bij elkaar moeten komen,” zei ze. “Ja leuk, regel maar.” Zei ik.
Ik heb nog niets gehoord.
De zwarte jurk met bloemen heb ik maar één keer aangehad naar school. Mijn moeder zei dat het beter was om hem te bewaren. Voor carnaval. Dat hadden de kinderen op school ook gezegd. Het was inderdaad een jurk voor speciale gelegenheden. En voor bijzondere mensen. Voor een wereldster.
Wereldberoemd ben ik niet geworden. Misschien gebeurt het nog. Inmiddels help ik anderen bij het benutten van hun potentieel. En ik focus me op het realiseren van mijn eigen dromen. Dat heb ik zelf in de hand. Ik ben tenslotte een zelfstandige vrouw.
X