Afgelopen week stond ik weer in een ruimte die ik vijf jaar geleden voor het eerst binnenliep. Toen als deelnemer, nu als coach en ondersteuner bij de start van een nieuwe NLP Practitioner-opleiding. Terwijl ik de geur van verse koffie en thee in de lucht liet opstijgen, zag ik de gezichten van mensen die elkaar voor het eerst ontmoetten. Sommigen lachten wat gespannen, anderen hielden zich afwachtend op de achtergrond. Ik voelde de gezonde spanning bijna tastbaar in de ruimte hangen.
En terwijl ik toekeek, dacht ik terug aan mezelf. Vijf jaar geleden. Het moment dat ik voor het eerst op die roze stip moest gaan staan. Ik herinner me nog precies hoe mijn benen trilden, hoe mijn mond droog aanvoelde en hoe mijn hart in mijn keel bonsde. Ik dacht dat ik, als leraar, praten voor een groep wel beheerste. Maar wat ik toen ontdekte, is dat overleven voor een groep niet hetzelfde is als werkelijk ergens voor durven staan. En dat verschil – dat voelde ik nu weer – niet als deelnemer, maar vanaf de zijlijn.
Want als je kijkt naar hoe zo’n eerste dag verloopt, valt vooral op hoeveel kleine overtuigingen al vanaf het begin een rol spelen. Wat moet ik zeggen? Wie kiest mij? Wat als ik het niet kan? En toch… in dat onzekere begin schuilt vaak de grootste groei.
Terwijl de deelnemers hun eerste opdrachten deden, hield ik me bewust wat afzijdig. Ik zette kopjes neer, luisterde naar het geroezemoes en rook de mix van vers papier, koffie en een vleugje nervositeit. Het was bijna alsof ik het kon proeven: een smaak van verwachting. De zachte klap van voeten op de vloer, het lichte geritsel van papier bij een oefening, en het soms ongemakkelijke gegiechel wanneer iemand iets probeerde en het niet helemaal lukte… alles voelde levendig en echt. Ik zag hoe mensen elkaar voorzichtig aankeken, zich soms een beetje terugtrokken, dan weer een grap maakten om zichzelf of anderen op hun gemak te stellen. Het is fascinerend hoe snel een groep dynamiek ontwikkelt – en hoe ik daar als coach ook deel van uitmaak zonder direct ingrijpend te hoeven zijn.
Een van de eerste opdrachten was op de roze stip staan. Vijf jaar geleden dacht ik dat ik dit wel onder de knie had. Nu zag ik de deelnemers, sommigen allicht nerveus, worstelen met hetzelfde gevoel dat ik toen had: de benen die trillen, de adem die korter wordt, de spanning in de buik. Ik voelde bijna de echo van mijn eigen angst. Niet dat angst iets slechts is, maar het is iets waar je aandacht aan moet geven in plaats van het weg te duwen.
Na de eerste NLP-techniek, de zogenaamde ‘gevoelsomdraaitechniek’, merkte ik hoe sceptisch mensen waren al gaven ze dat pas achteraf toe. Wat ik waardeerde, was dat ze het allemaal geprobeerd hadden zonder meteen belemmeringen op te werpen. Ze waren verbaasd hoe sterk de oefening werkt en hoe makkelijk het eigenlijk kan zijn. Kevin en Cindy legde het uit met een vleugje humor waardoor het toegankelijk werd voor iedereen. En terwijl hij sprak, hoorde je zachte lachjes en een oprechte ahhh, alsof er ineens een deur openging naar iets dat ze al die tijd over het hoofd hadden gezien.
Een van de deelnemers merkte op dat de NLP-vooronderstelling “falen bestaat niet, alleen feedback” iets was dat vooral managers zeggen. Ik vroeg haar: “Wat zou het voor jou betekenen als je dit écht zou geloven?” Er viel een stilte. En in die stilte gebeurde iets bijzonders. Alsof je het kwartje niet alleen ziet vallen, maar ook hoort tikken en bijna fysiek voelt neerkomen. Haar antwoord: “Dat zou mij echt ruimte geven. Dan zou ik opluchting voelen.”
Op dat moment voelde ik hoe mijn ervaringen van vijf jaar geleden, het observeren van deze nieuwe groep en het besef dat leren nooit stopt, samenkwamen. Het is een mooie ‘nested loop’: mijn eigen angst van toen, de dynamiek van nu, en het inzicht dat iemand een leven lang iets kan geloven en dat dat ineens kan veranderen.
Kippenvelmomenten zoals deze herinneren me eraan dat verandering vaak simpel, maar tegelijk krachtig is.
En misschien is dat wel het grootste cadeau dat ik deze dag opnieuw kreeg. Want ja, ik was er als coach. Ik wilde helpen, ondersteunen, redden zelfs. Tot ik me herinnerde dat iemand anders die kans mag grijpen. Dat elke deelnemer recht heeft om zijn eigen weg door spanning, verwarring en inzicht te lopen. En daarin ontdekte ik iets wat ik eigenlijk al wist, maar opnieuw moest voelen: dat ik zelf ook nooit uitgeleerd ben. Dat herhaling geen routine is, maar verdieping. Elke keer dat ik een groep zie beginnen, begin ik zelf opnieuw. Vijf jaar geleden stond ik trillend op die stip. Nu zag ik de spanning van een ander en voelde ik hem tegelijk in mezelf.
Morgen? Sta ik weer ergens anders, met dezelfde les: leren stopt nooit.En misschien proef jij, terwijl je dit leest, ook iets van diezelfde energie: het besef dat er altijd een volgende stap is, en dat die stap dichterbij is als je denkt.
Wat een ontdekkingsreis is dit geweest
Afgelopen week heb ik de NLP Practitioner opleiding bij CapitalHEROES afgerond. Wat een ontdekkingsreis is dit geweest. Kevin en Cindy maken leren niet alleen makkelijk, maar vooral ontzettend leuk. Met hun unieke stijl, aanstekelijke humor, inspirerende verhalen en interactieve opdrachten brengen zij de theorie écht tot leven. Alles voelt praktisch, licht en tegelijkertijd diepgaand….waardoor het bijna vanzelf gaat.
Deze opleiding voelde voor mij als een ontdekkingstocht naar een nieuwe versie van mezelf. Vanaf dag één wist ik…dit is wat ik wil, dit is waar ik mee verder wil! Zo tof, dat ik heb besloten om door te gaan met de Master én de Coachopleiding.
CapitalHEROES heeft mijn verwachtingen in alle opzichten overtroffen enne als je erover nadenkt om deze toffe opleiding ook te gaan volgen? Niet twijfelen maar gewoon doen. Daar krijg je geen spijt van!
Johanna Werdekker - Lees alle ervaringen
