Ik heb persoonlijk geen bucketlist, maar als ik er een had gehad dan had wandelen met een kameel door de Sahara daar zeker op gestaan. Nu was ik al eens naar Santiago gelopen, dus een weekje woestijnwandelen leek mij prima te doen.
Nu kun je vooraf een idee over iets hebben. Een plaatje, een beeld of zelfs een film over hoe iets kan gaan. En ja, ik zag mezelf al door de Sahara lopen over uitgestrekte goudkleurige zandduinen. Het leek mij het ultieme gevoel van vrijheid om als een nomade door de woestijn te trekken, volledig vrij en één met de elementen. Dat laatste klopte trouwens wel. Overdag was het snaaiend heet en ’s nachts was het stervenskoud. Een combinatie die mijn lichaam niet goed gecorrigeerd kreeg. Overdag voelde ik me koortsig en ’s nachts lag ik te rillen op mijn keiharde matje. Dit was niet zoals ik het voor ogen had.
En dan het zand. Ergens weet je wel dat die mooie zandduinen bestaan uit biljoenen hele kleine schurende korreltjes die overal gaan zitten en vooral in je sokken. En dat je voeten dan langzaam veranderen in twee wandelende blaren die je zo goed en zo kwaad als het kan doorprikt en verbindt en dan weer schurend verder loopt door het mulle zand. Urenlang.
En had ik al verteld dat je ook een week niet kunt douchen en achter een cactus van 10 cm moet gaan poepen? Bij deze. Dit ging niet zoals ik het bedacht had.
Na twee dagen lopen kwam het grootste besef: ik kan hier niet weg. Oneindig veel ruimte om me heen en toch zit ik vast in ‘the middle of fucking nowhere’ en ben ik volledig afhankelijk van de gids en de kamelendrijvers. Tot zover mijn gevoel van vrijheid. I wilde weg. ’s Nachts, huilend in mijn veel te dunne slaapzak, bedacht ik ijlend snode plannen om te vluchten uit deze hel. Dit. Wilde. Ik. Niet.
Op de derde dag kwam het inzicht. Na uren alleen te hebben gelopen en een goed gesprek gevoerd te hebben met mezelf, mocht ik toegeven aan de weerstand die ik voelde omdat het niet zo ging als ik gehoopt had. Dat het kut was. Dat ik uitgeput was van het niet slapen in combinatie met de fysieke inspanning in de brandende zon waarbij iedere stap pijn deed door de blaren op mijn voeten. Dat het oké was om dit te erkennen.
En daar ontstond de ruimte. Om bovenop een zandduin te gaan zitten en te gaan genieten van de prachtige kleuren van de ondergaande zon op het zand. En te voelen dat ik oké ben. Los van alle omstandigheden ben ik hier op dit moment helemaal oké. Het is kut en het is oké.
De rest van de week heb ik ongelofelijk genoten. De omstandigheden waren niet veranderd, wel mijn mindset en waar mijn aandacht naartoe ging. Daardoor had ik nu wel oog voor de schoonheid van de woestijn, de meest indrukwekkende sterrenhemel ever, de verbinding met de fantastische vrouwen met wie ik samen was, het heerlijke eten en dat er goed voor mij gezorgd werd. Ik voelde me volledig vrij. Mijn nieuwe mantra ‘Het is kut en het is oké’ werd collectief geadopteerd en gebruikt op momenten dat iemand het even zwaar had.
Er is nu veel gaande in de wereld. Spanningen, conflicten, onzekerheid en brandhaarden op verschillende plekken. Soms ver weg, soms dichtbij. En soms is het niet eens de buitenwereld, maar speelt het zich af in je eigen leven, je relaties of gewoon in je eigen hoofd.
Bijna niemand kiest hiervoor, maar het is er wel. En dat geeft spanning. Bij de één in de vorm van angst of zorgen over de toekomst. Bij de ander in stress over werk, geld, gezondheid of relaties. Of gewoon een onrustig gevoel dat je niet goed kunt plaatsen. En dat is kut. En dat je je daar soms door overspoeld voelt, dat is kut. En dat je minder ruimte voelt in je leven of hoofd. Dat is kut. Het is oké om je kut te voelen.
Hopelijk is er ook veel oké. Het is oké dat moeilijke tijden je ook scherper maken in wat echt belangrijk is. Het is oké om te ontdekken dat je veerkracht groter is dan je dacht. Het is oké om te zoeken naar nieuwe manieren om met verandering om te gaan. Het is oké om te genieten van kleine momenten die wél goed voelen. Het is oké om te genieten van de zon die schijnt. Het is oké om je oké te voelen.
Je hoeft niet te kiezen, het mag er allebei zijn.
Het is kut en het is oké.
Het is kut en ik ben oké.
Ik ben oké.
Ik hoop jij ook!
Er ontstond die week in de Sahara trouwens een levendige ruilhandel in paracetamol, ontsmettende handgel en wc papier. Dat blijken toch echt de essentiële dingen in het leven te zijn ;-).
Wat een ontdekkingsreis is dit geweest
Afgelopen week heb ik de NLP Practitioner opleiding bij CapitalHEROES afgerond. Wat een ontdekkingsreis is dit geweest. Kevin en Cindy maken leren niet alleen makkelijk, maar vooral ontzettend leuk. Met hun unieke stijl, aanstekelijke humor, inspirerende verhalen en interactieve opdrachten brengen zij de theorie écht tot leven. Alles voelt praktisch, licht en tegelijkertijd diepgaand….waardoor het bijna vanzelf gaat.
Deze opleiding voelde voor mij als een ontdekkingstocht naar een nieuwe versie van mezelf. Vanaf dag één wist ik…dit is wat ik wil, dit is waar ik mee verder wil! Zo tof, dat ik heb besloten om door te gaan met de Master én de Coachopleiding.
CapitalHEROES heeft mijn verwachtingen in alle opzichten overtroffen enne als je erover nadenkt om deze toffe opleiding ook te gaan volgen? Niet twijfelen maar gewoon doen. Daar krijg je geen spijt van!
Johanna Werdekker - Lees alle ervaringen
